درمان راه رفتن کودک با کاردرمانی | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک موضوعات این مقاله هستند

کار درمانگران با بیماران خود راه هم می روند

«چه اهدافی دارید؟»

این یکی از اولین سوالاتی است که من از بیمارانم در مراکز پرستاری مهارت آموزی (SNF) و در خانه هایشان می پرسم.

تقریباً هر درمانگر توانبخشی (RT) در سراسر جهان می تواند رایج ترین پاسخ به این سوال را فرض کند

و احتمالاً آن را در کنار بیماران با هارمونی سه بخشی از حفظ  بخواند.

با این وجود ، ما به هر حال این سوال را از آنها می پرسیم و منتظر این بازخوانی عمومی می مانیم.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

“دوباره راه رفتن” هدفی است که ما بیشتر اوقات می شنویم ،
گاهی اوقات با این اخطار که “من فقط می خواهم روی راه رفتن کار کنم!”

حتی گاهی اوقات برخی بیماران جسارتاً اعلام می کنند ، “من می دانم کاردرمانی چیست

و من به کاردرمانی احتیاج ندارم ، فقط به فیزیوتراپی احتیاج دارم ،
زیرا تنها کاری که می خواهم انجام دهم راه رفتن است!”

غالباً همین بیماران پس از سقوط به خدمات کاردرمانی مهارت آموزی (OT) ارجاع  داده شده اند.

گاهی اوقات سقوط باعث جراحت می شود و گاهی اوقات
این آسیب بیشتر از حد معمول سکستگی در اثر یک سقوط است.

من فهمیدم که بهترین اقدام این است که به آنها اطمینان دهم که هدف شماره یک آنها

برای راه رفتن ، هدف شماره یک من برای آنها نیز هست ، و من هیچ اکراهی در گفتن آن ندارم.

طبق انجمن کاردرمانی آمریکا (AOTA) [i] ، کاردرمانگران با بیماران در زمینه تحرک عملکردی برای

پیشگیری از سقوط و کاهش خطر سقوط کار می کنند.

بنابراین آنها باید آمادگی لازم را برای ارزیابی عینی و همچنین همآیندی مداخلات متمرکز بر راه رفتن

و اهداف کاری خاص مانند فعالیتهای زندگی روزمره (ADL) داشته باشند.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

AOTA مشخص می کند که OT ها باید بیماران مبتلا به مشکلات خاص راه رفتن را به فیزیوتراپی ارجاع دهند.

با این حال ، ارزیابی خطر سقوط از اجزای رایج ارزیابی ها هستند و برای استفاده هر دو متخصص مناسب هستند.

AOTA خاطرنشان می کند که کاردرمانگرها باید بر اهمیت یافته های نتیجه تأکید کنند

زیرا آنها به تعادل و عملکرد بیماران در فعالیتهای روزمره مربوط می شوند.

انواع ارزیابی های راه رفتن و تحرک توسط کاردرمانگران استفاده می شود.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

یک مقاله علمی در سال ۲۰۱۵  با عنوان “سرعت راه رفتن: علامت حیاتی عملکردی”

تحقیقات اخیر در مورد نحوه ارزیابی راه رفتن توسط پزشکان و محققان را مورد بررسی قرار داده است.

از آنجا که روشهای مختلفی برای آزمونهای ارزیابی گوناگون راه رفتن وجود دارد ، هر یک می توانند نتایج متفاوتی داشته باشند.

از جمله تفاوت های مختلف رویه ای می توان به فاصله ، شروع ایستا در مقابل پویا ، مسیر مستقیم در مقابل

پیچ دار، سرعت انتخاب شده خود در مقابل حداکثر سرعت و دستورالعمل های کلامی اشاره کرد.

من می خواهم برای ارزیابی از آزمون به موقع و حرکت (TUG) [ii] ،
در فواصل یادداشت پیشرفت و هنگام ترخیص برای همه بیماران سرپایی استفاده کنم.

متوجه شدم که این ارزیابی به حداقل تجهیزات نیاز دارد: کرنومتر ، صندلی راحتی و نوار اندازه گیری که به ده فوت می رسد.

علاوه بر این ، بیماران من معمولاً به خوبی به آن پاسخ می دهند ، به طور ذهنی اظهار می کنند ، “این جالب بود!”

یا “این دقیقاً همان چیزی است که من می خواهم روی آن کار کنم!”

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

در حالی که به طور همزمان این فرصت را به من می دهد تا سرعت راحت آنها را در راه رفتن اندازه گیری کنم.

ارزیابی TUG همچنین به من امکان می دهد تا طول گام و راه رفتن ، توانایی انتقال به بالا و پایین از

صندلی ، توانایی چرخش ۱۸۰ درجه و توانایی استفاده از تجهیزات تطبیقی ​​مانند عصا ، واکر یا رولر را غربال کنم.

من معمولاً به طور متوسط در تمام آزمایش ها به آنها این فرصت را می دهم که حداقل سه بار آن را امتحان کنند.

در نهایت ، این ارزیابی کمتر از چند دقیقه طول می کشد ،
اما نتایج آن اطلاعات ارزشمندی را برای کمک به گزارش مبتنی بر شواهد من ارائه می دهد.

همانطور که با روشهای استاندارد TUG مشخص شده است ، بیماران من معمولاً به اندازه  ده فوت راه می روند.

با این حال ، طبق این بررسی ، برای “به حداکثر رساندن اعتبار همزمان
و حفظ سلامت روان سنجی بالینی” ، فاصله پنج تا ده متر (۱۶٫۴ – ۳۲٫۸ فوت) لازم است.

این مقاله “فاصله زمانی” را در یک ارزیابی راه رفتن و تفاوت بین شروع استاتیک در مقابل شروع پویا در

نظر گرفته است. به عنوان مثال ، من معمولاً کرونومتر خود را از لحظه بلند شدن بیمار از روی صندلی ،

همانطور که در روش استاندارد TUG گفته می شود ، شروع می کنم و در لحظه نشستن بیمار روی صندلی،

ساعت را متوقف می کنم.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

 به یک معنا ، من نه تنها زمان مسافت راه رفتن را اندازه می گیرم ، بلکه زمان انتقال قبل و در آخر راه رفتن

را نیز می سنجم ، که ممکن است به دلیل ماهیت بالا رفتن ، تنظیم و سپس انتقال از حالت نشسته به ایستاده ،

شروعی ایستا در نظر گرفته شود. بزرگترین چالش بعضی از بیماران انتقال است و وقتی ایستادند ممکن است

یک یا دو ثانیه طول بکشد تا قبل از اینکه بتوانند “قدم خود را بزنند” و با سرعت خوبی قدم بردارند.

بنابراین ، این بیماران به دلیل انتقال ناکارآمد و نه لزوما سرعت راه رفتن ، ثانیه های ساعت را از دست می دهند.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

با این حال ، اگر بخواهم زمان را برای همان بیماران در مسافت ده فوت  (یعنی یک شروع پویا) بسنجم ،نتایج آنها کاملاً متفاوت خواهد بود.

شتاب و کاهش سرعت نیز متغیرهایی هستند که می توانند نتایج سرعت کلی پیاده روی فرد را تغییر دهند

و این مقاله بررسی می کند که آیا در هنگام فاز شتاب و کاهش سرعت محاسبه شده از طریق معادله،

می توان سرعت راه رفتن را دقیق تر محاسبه کرد یا خیر.  به همین ترتیب ، یک مسیر مستقیم در مقابل

ارزیابی هایی که به چرخش نیاز دارند (مانند TUG) نیز می تواند منجر به تنوع در سرعت راه رفتن شود.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

عمل چرخش برای تنظیم سرعت راه رفتن قبل ، حین و بعد از چرخش به کنترل حرکتی بیشتری نیاز دارد ،

بنابراین پیچیدگی آزمون ارزیابی را افزایش می دهد. من عاشق این هستم که TUG به این چرخش نیاز دارد

زیرا اگرچه به نظر می رسد سرعت بیمار را کند می کند ، اما این فرصت را به من می دهد تا توانایی آنها را

در تغییر وزن ، تغییر جهت و انجام حرکتی بسیار کاربردی که در ADL های ایستاده برجسته است، را مشاهده کنم.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

به همین دلایل بالینگران باید متدولوژی و توضیح نتایج را بین ارزیابی های راه رفتن مدنظر قرار دهند.

TUG که یک ارزیابی تحرک است، در محدوده OT کاملا مناسب است

و اگرچه همبستگی خوبی با سرعت راه رفتن دارد ، اما یک تست سرعت راه رفتن نیست.

این مقاله بحث می کند که چگونه ارزیابی هایی مناسب برای سرعت انتخاب شده توسط خود فرد،  وضعیت

عملکرد فعلی و نتایج سلامتی را نشان می دهند ، در حالی که کسانی که حداکثر سرعت راه رفتن را آزمایش

می کنند اطلاعات مربوط به توانایی عملکرد در جامعه را ارائه می دهند. این مثال، مثالی بود که من اغلب

برای مراجعان مراقبت خانگی می زنم، آنها که می خواهند در محله های خود قدم بزنند و درست قبل از

تغییر رنگ چراغ راهنمایی از خیابان عبور کنند. ارزیابی کامل از بیماری که در جامعه زندگی می کند ،

شامل ارزیابی تحرک عمومی و همچنین توانایی آنها در تنظیم سرعت راه رفتن با توجه به خواسته های محیطی است.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

سرانجام ، مقاله بر اهمیت سازگاری با استناد کلامی یا روش آموزش در طول ارزیابی تأکید کرد.

تنوع در دستورالعمل های ساده مانند “هرچه سریعتر و با اطمینان بیشتر قدم بزنید”

در مقابل دستورعمل های دقیق تری چون”قبل از چشمک زدن علامت راه رفتن

سعی کنید به گوشه بروید” نیز می تواند نتایج متفاوتی داشته باشد.

راه رفتن ، صحبت کردن و سقوط

در نهایت ، هنگامی که ما در حال ارزیابی راه رفتن در جمعیت سالمندان هستیم ، در تلاش هستیم خطر

سقوط را ارزیابی کنیم. ارزیابی TUG به من در مورد تحرک بیمارم بینش می دهد.

با این حال ، این کار معمولاً در سکوت نسبی و با تلاش مشترک بیمار انجام می شود.

به عبارت دیگر ، این یک تصویر دقیق از راه رفتن در “دنیای واقعی” نیست ،

زیرا به ندرت می توانیم روز خود را در سکوت و با تمرکز ثابت روی راه رفتن طی کنیم.

آیا افزایش خواسته های شناختی ، مانند راه رفتن هنگام صحبت ، تفاوت عینی و قابل

توجهی در تحرک عملکردی ایجاد می کند؟ مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ در گرونتولوژی [iii] درباره “راه

رفتن هنگام صحبت کردن” (WWT) به عنوان پیش بینی کننده سقوط در بزرگسالان مسن گزارش شده است.

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک

این مطالعه شامل مشارکت کنندگانی بود که توجه خود را به یک وظیفه شناختی

(مانند خواندن حروف الفبا) همراه با راه رفتن تقسیم می کردند و به آنها دستور داده می شد

که به هر دو توجه یکسان کنند. در همین حال ، محققان برای متغیرهای مختلف راه رفتن از جمله سرعت

(سانتی متر در ثانیه) ، سرعت (گام در دقیقه) ، طول گام (سانتی متر) ، نوسان و وضعیت، اندازه گیری عینی

کردند. پس از یک دوره ۶۳۸٫۳ روزه ، با شرکت کنندگان از طریق تلفن مصاحبه شد
و ۵۲ درصد از ۳۳۷ شرکت کننده گزارش کردند که سقوط کرده اند.

پس از تجزیه و تحلیل داده ها ، نتایج مطالعه نشان داد که

تنها پیش بینی کننده سقوط پارامتر WWT طول

گام است. کسانی که گزارش سقوط کرده اند ، طول گامشان به طور قابل توجهی کوتاه تر از کسانی نشان

داده شده بود که سقوط را تجربه نکرده اند. هنگامی که طول گام با “سرعت” ترکیب شود ، ارتباط بین

طول گام و سقوط تقویت می شود. با این حال ، “سرعت” در طول WWT به تنهایی، به عنوان پیش بین

معنادار سقوط شناخته نشده است. تعداد حروف خوانده شده در حین انجام کار WWT

و همچنین تعداد خطاهای شناختی نیز عاملی در پیش بینی سقوط نبود.

در حالی که جنبه های شناختی مطالعه WWT عامل مهمی در پیش بینی سقوط نبود ،

در این مطالعه به این

موضوع پرداخته شد که چگونه توجه ، عملکرد اجرایی و حافظه، عملکردهای قشری دخیل در هر دو فعالیت

شناختی و همچنین راه رفتن هستند. این مقاله پیشنهاد می کند که اختلال عملکرد راه رفتن ، همانطور که در

یک پروتکل WWT اندازه گیری می شود ، همچنین می تواند شاخص کاهش شناختی باشد. بنابراین ، ما در

محدوده عملکرد OT و عملکرد اجرایی بیمار به آن بازمی گردیم ،
که احتمالاً نشان دهنده ارتباط توانایی راه رفتن و عملکرد شناختی آنها است.

در نهایت ، من دوست دارم سعی کنم تا حد ممکن “زندگی واقعی” را در درمان هایم شبیه سازی کنم.

هنگامی که می دانم بیمار با کنترل حرکتی راه رفتن و استفاده از تجهیزات انطباقی برای تعادل راحت است ،

اغلب سعی می کنم آنها را درگیر راه رفتن و صحبت کنم ، دقیقاً همانگونه که آنها به عنوان بخشی از یک

فعالیت یا در خلال اجتماعی شدن در خانه و اجتماعشان با خانواده ، دستیاران ، دوستان یا همسایگان، آن را انجام می دهند. [iv]

منبع این مقاله 

درمان راه رفتن کودک | کاردرمانی راه رفتن کودک